Concertverslag Toto
Geplaatst door: Saskia  24-06-2011 at 11:11:01 
Concertverslag Toto, 23 juni 2011
Bron: Jean-Paul Heck, www.muziek.nl

Of de Amerikaanse band Toto de Heintje Davids van de popmuziek is? Misschien wel. Hoe is het anders te verklaren dat een band die in 2008 bezwoer om te stoppen, gisteren voor de tweede keer binnen een jaar weer in Nederland op het podium stond. En vinden we het erg?

Vorig jaar was de ziekte van bassist Mike Porcaro een reden om een korte tour in Europa te doen. De sympathieke muzikant heeft de spierziekte ALS en de band zamelde geld in voor de arme man. Het mooie is dat zowel vorig jaar in de overigens nu gesloten Waerdse Tempel in Heerhugowaard als in de HMH niet lastpak Bobby Kimball als lead-vocalist op het podium stond maar de vooral in Nederland veel geprezen Joseph Williams. Waarom veel geprezen? Williams was de zanger op de twee albums Fahrenheit (86) en The Seventh One (88). Vooral laatstgenoemde plaat was een verkoopkraker in Nederland met dikke hits zoals Stop Lovin You en Pamela. Ik zag Williams in de jaren 80 met Toto optreden in de Ahoy in Rotterdam maar live viel de man toen danig door mand. Zijn feestgedrag zorgde ervoor dat hij in die succesperiode live menig hoge noot om zeep hielp. Van de ranke, roodharige man van toen is overigens weinig meer over. Williams is een kolos van een kerel geworden die overigens nu wel overeind wist te blijven.

De lange pauzes tussen de korte toertjes lijkt de band sowieso goed te doen. Toto was gisteravond immers in grootse vorm. Een topvorm die ik voor het laatste zag en hoorde tijdens het Arrow Rock Festival in 2007. Vorig jaar viel de band collectief nogal door de mand in Heerhugowaard en leverde Toto een plichtmatig optreden af. Maar gisteren voelde je vanaf het bekende startschot met het instrumentale Child's Anthem meteen dat het goed zat. David Paich en Steve Lukather straalden vanaf het moment dat ze het podium opliepen. En zanger Williams is een verademing na de in mijn ogen wat irritante podiumpresentatie van Kimball en dito zangkunsten tijdens zijn comeback tussen 1997 en 2008.

Grappig was om te zien dat Paich bij aanvang de zelfde hoge hoed om zijn kop had gezet als tijdens het eerste Toto-optreden in het Haagse Congresgebouw in1982 dat nog altijd het meest gedenkwaardig optreden voor mij van de band is. Maar in Amsterdam kroop de band snel tegen die vorm aan. Williams haalde vanaf de vocale funky opener Till The End van het album Fahrenheit wel meteen de hoge noten. Daarnaast speelde de band fris, vreselijk strak en was het geluid in de HMH om door een ringetje te halen. In aanvang werd meteen gas gegeven met de respectievelijk door Lukather en Paich gezongen krakers van het album 4, Afraid of Love en Lovers in the Night. Daarbij viel op dat vooral de gitarist vocaal beter zingt dan ooit tevoren. Ja, ook beter dan in de periode rondom Kingdom of Desire (1991). Daarnaast is hij afgestapt van zijn vol met effecten geladen gitaarsound die hij de laatste 20 jaar veel gebruikte. De Porcaro van nu klinkt als de Porcaro van toen: een mooie cleane sound met passend , afgemeten en bij vlagen verbluffend virtuoos gitaarwerk

Klik hier om verder te lezen...