Concertverslag Skunk Anansie
Geplaatst door: Saskia  28-02-2011 at 09:41:04 
Concertverslag Skunk Anansie, 25 februari 2011.
Bron: Bart Nijman, www.muziek.nl.

Voor veel twintigers en dertigers kleven er goede (puber)herinneringen aan Skunk Anansie, de Britse viermansformatie rond 'boze frontvrouw' Deborah Dyer, beter bekend als Skin. Meeblèrhits als Brazen, Twisted (Everyday Hurts) en Hedonism bepaalden mede de muzikale kleur van de jaren negentig en gaven de Britpop het rauwe randje dat Blur, Oasis en Supergrass er niet aan konden schuren. Na drie albums hield het echter in 1999 op en in 2001 ging de band uit elkaar. Om in 2009 met compilatie Smashes and Trashes toch terug te keren aan het front. Het werd in eerste instantie met wat argwaan aangekeken – hoe relevant is deze band tien jaar na de laatste plaat nog? – maar 'SA' lost alle vooroordelen op door met veel energie terug op de internationale podia te keren. Op vrijdagavond is dat van de Heineken Music Hall er één van, nadat ze in 2010 op Pinkpop al tot de beste bands van het weekend behoorden.

Afgelopen najaar verscheen er bovendien zelfs een compleet nieuw album, Wonderlustre, dat in sommige opzichten niet onder doet voor het 'oude' werk van de Britse band. Maar pas als je het kwartet live ziet, proef je die 'oude' sfeer van de jaren '90. "Yes, it's fucking political", scandeert Skin met haar kenmerkende stem het openingsnummer van tweede album Stoosh (1996). Die stem, die qua felheid nog van net zo diep van binnen komt als 'toen', is in combinatie met haar opvallende uiterlijk (slank en met volledig kaalgeschoren hoofd) de drijvende kracht van de band. Getooid in een strak zwart pakje met een grote kraag weet ze haar rol als boegbeeld nog altijd goed vorm te geven.

Gelukkig blijft het niet bij vorm alleen. Van het optreden op Pinkpop wisten we al dat de Britten 'het' nog steeds kunnen en ook in de HMH zijn ze van harte bereid om dat te demonstreren. Nieuwe nummers als single My Ugly Boy van Wonderlustre klinken bovendien vertrouwd tussen de rest van het oudere repertoire, waardoor er geen gaten vallen tussen uitgebreid aan bod komend oud werk en liedjes van de nieuwe plaat. Dat heeft zijn weerslag op het publiek, dat niet plichtmatig nieuw werk aan hoeft te horen, maar dat gewoon een kleine twee uur non-stop mee kan blijven doen – en dat ook van harte doet. Als Skin naar de achterste balkons zwaait, zwaait iedereen enthousiast terug, terwijl er vooraan weliswaar niet met de puberale uitbundigheid van toen wordt meegesprongen, maar het ook zeker geen lafjes tegen de barriers aan hangen is.

Lees hier meer...

Wij willen ook jouw mening horen over dit concert! Je kunt hieronder inloggen en een reactie achterlaten!