Limp Bizkit
Geplaatst door: Saskia  09-09-2010 at 17:30:01 


Concertverslag Limp Bizkit, 6 september 2010
Bron: Jochem Geerdink, www.muziek.nl

Toen in februari 2009 bekend werd dat Limp Bizkit voor het eerst sinds de break-up in 2005 weer in de originele bezetting zou gaan touren, lag een optreden tijdens Pinkpop voor de hand. Maar festivaldirecteur Jan Smeets twijfelde en besloot het Amerikaanse vijftal uiteindelijk niet te boeken. De Limburger vreesde dat de kwaliteit van het optreden niet in verhouding zou staan met de gage die hij daarvoor moest neertellen.

Smeets was zeker niet de enige, er waren meer mensen die twijfelden aan de integriteit van de nu metal/rapcore band uit Florida. Want hadden zanger Fred Durst en gitarist Wes Borland nu wel echt het geschil – waardoor Borland in 2001 de band, behoudens een korte terugkeer in 2004, verliet – bijgelegd, of zetten de heren hun trots opzij om nog even flink te cashen?

Anderhalf jaar later tourt Limp Bizkit nog steeds. Sterker, de Amerikanen hebben zelfs een heel nieuw album opgenomen. Gold Cobra heet het en het moet binnen afzienbare tijd verschijnen. De huidige tour werd er zelfs al naar vernoemd. Maar laten we wel zijn, de laatste twee albums van Limp Bizkit – Results May Vary en The Unquestionable Truth (Part 1) – flopten behoorlijk en de houdbaarheid leek ergens rond het vertrek van Borland in 2001 te zijn achtergebleven.

Dat houdbaarheid en hitsucces los gezien moet worden van een goed optreden, bleek maandagavond in de Heineken Music Hall. Durst, Borland, DJ Lethal, drummer John Otto en bassist Sam Rivers leverden met overtuiging waar het publiek – veelal man en een gemiddelde leeftijd rond de dertig jaar – voor gekomen was: hun jeugd/studententijd herbeleven. Limp Bizkit leunde daarbij vooral op de eerste drie albums Three Dollar Bill, Y'all, Significant Other en Chocolate Starfish And The Hotdog Flavored Water, samen goed voor een wereldwijde verkoop van zo'n 35 miljoen exemplaren én een overtuigende setlist vol hits. Dus schreeuwden 5500 fans volop mee met, en sprongen op nummers als Rollin' (Air Raid Vehicle), My Generation, Break Stuff (met een crowdsurfende Durst), My Way en natuurlijk Take A Look Around en Nookie.

Tussendoor keuvelde Durst gezellig met zijn gehoor. Over hoe de band 's middags door Amsterdam fietste op een tandem, ter inleiding van Rollin'. Of dat de band soms pauzes liet vallen, "to get a fucking Heini", doelend op het bier waarna de concertzaal vernoemd is. De zanger paste zelfs de tekst van The Who-cover Behind Blue Eyes aan. "No one knows what it's like... To have a Heineken... In Amsterdam..." Het was trouwens niet de enige cover, want ook Yellow van Coldplay – dat sterk begon, maar vervolgens flink aan kwaliteit inboette – en George Michael's Faith kwamen voorbij.

Lees hier verder...