Them Crooked Vultures
Geplaatst door: Erica  11-06-2010 at 00:04:01 
Concertverslag Them Crooked Vultures, 10 juni 2010
Bron: Bart Nijman, www.muziek.nl

Supergroepen. In de muziekgeschiedenis heeft die term een bijklank van ontzag gekregen. In zulke groepen zaten bijzondere liedjesschrijvers, bijzondere muzikanten, en ze maakten bijzondere muziek. Cream was een supergroep, evenals Blind Faith, en Led Zeppelin volgens velen ook. John Paul Jones, uit die laatst genoemde groep, liet zich vorig jaar verleiden tot toetreding tot een nieuwe, 21e eeuwse supergroep: Them Crooked Vultures. Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters) op drums, Josh Homme (Queens of the Stone Age, Kyuss) op gitaar, en hij zelf op bas en toetsen. Live worden ze versterkt door QOTSA-gitarist Alain Johannes. Het resultaat is hardrock met een historisch randje – en dat werkt uiteraard verbluffend goed. Zo ook op donderdag in de Heineken Music Hall, waar te merken is dat de groep in een jaar tijd een meer eigen geluid gekregen heeft.

Amper een jaar geleden kwamen de heren bij elkaar om een (titelloos) album op te nemen. Hun promotie ging via korte YouTube-filmpjes van hun eerste paar optredens en middels een website met een wereldbol die naarmate de showdatum dichterbij kwam steeds duidelijker aangaf waar de band op zou treden. Zo stonden ze vorige zomer ineens in Melkweg, op Pukkelpop en op Lowlands. Of een dergelijke groep zo'n PR-stunt nodig had, valt te bezien maar het droeg desalniettemin sterk bij aan de hype rond de toch al gevierde muzikanten. En uiteraard waren de shows goed – wat wil je, met zo'n trio/kwartet. Goed, het klonk door de zang van Josh Homme allemaal wel heel erg QOTSA in den beginne, en omdat er nog geen plaat uit was kende niemand de muziek, maar met name de laatste twintig minuten van de Lowlandsshow waren ronduit een genot om mee te maken.

In de Bijlmer anno 2010 begroet Josh Homme de stampvolle zaal in het Nederlands. 'Hoe gaat het?', vraagt hij in bijna vlekkeloos Hollands. Het levert de eerste punten voor charisma op. Dat is waar de band sowieso voor een deel op draait: charisma, karakter en uitstraling. Rockgoden staan er op het podium, maar het zijn ook sympathieke mannen. Zo'n Dave Grohl, daar kun je als keurige dochter best mee thuis komen. En Josh Homme kan dan wel indrukwekkend lang zijn, hij krijgt iets aandoenlijks als hij af en toe een bescheiden dansje doet. De meest onopvallende van het gezelschap is John Paul Jones, maar die man is dan juist weer cool in al zijn kalmte.

Ondertussen is de band in het jaar dat ze bestaan verder gegroeid. Het QOTSA-geluid is er af, de asymetrische loopjes en riffjes zijn perfect en de zaal wil alleen maar meer. De mosh pit vooraan duurt 'gewoon' van negen tot elf. Ook op het podium straalt het speelplezier er vanaf. Grohl zit – en deze vergelijking is al talloze malen gemaakt – als Animal van The Muppets achter zijn drumkit en gooit regelmatig een halve fles water over zichzelf heen, Homme vraagt na ieder nummer of iedereen het nog naar de zin heeft (armen omhoog tot achterin de zaal) en John Paul Jones laat zich gaan met lichtjes op de hals van zijn basgitaar. TCV spelen ondertussen hun hele album, in willekeurige volgorde, en doen twee uur over die dertien nummers. De dikke zomerlucht van vanavond, in de zaal ook goed te voelen, is uitermate geschikt voor de vuige rock van het kwartet, met Interlude with Ludes als zweterig blueshoogtepunt. Als geheel is de sound van de band sowieso vergelijkbaar met de benauwde weersomstandigheden: dicht, verzadigd en bijna om te snijden. Geen speld tussen te krijgen.

Lees hier verder Gerelateerd» Bekijk de artiesten pagina
» Bekijk de gallery
» Bekijk het laatste evenement