Erykah Badu
Geplaatst door: Erica@HMH  13-07-2010 at 11:37:01 


Wij nodigen je uit jouw eigen recensie te schrijven over het concert van Erykah Badu!

Leuke reacties maken kans op een leuke HMH-gadget. Succes!

Mark Knopfler
Geplaatst door: Saskia@HMH  30-06-2010 at 09:15:02 

Concertverslag Mark Knopfler, 28 juni 2010
Bron: Bart Nijman, www.muziek.nl

Mark Knopfler, ooit de voorman van Dire Straits, kan zijn gitaar laten klinken als een goed glas whiskey bij een haardvuur. Ingetogen, warm en met een smaakvolle perfectie vertelt één van 's werelds beste gitaristen zijn verhalen met zijn Fenders en Gibsons. In de jaren sinds Dire Straits zijn de vertellingen van Knopfler steeds subtieler en warmer geworden. Op maandagavond staat hij voor de eerste van een serie van drie optredens in een tot de nok uitverkochte Heineken Music Hall, waar een aandachtig luisterend publiek een sfeervolle, nagenoeg perfecteavond van muzikale vertellingen krijgt voorgeschoteld.

Vlak voor Knopfler opkomt, komt er iemand meedelen dat Mark het erg op prijs stelt als telefoons en camera's zo min mogelijk worden gebruikt. Het verzoek wordt met gejuich onthaald – en is ook niet voor niets, want Knopfler is niet gekomen om de HMH op zijn kop te zetten. Gezeten op een soort barkruk opent hij zijn show in alle rust nadat hij eerst bijna minzaam naar de zaal gezwaaid heeft. Waar hij met Dire Straits nog wel eens flink uit kon halen met grote concerten in bomvolle stadions, is hij als soloartiest met het jaar kalmer geworden en is zijn gitaarspel van een bijna ongeëvenaarde perfectie.

Zijn stijl is ook veranderd na Dire Straits. Waar die band vooral poprock maakte, richt Knopfler zich solo al jaren op een mix tussen Celtic rock en bluesrock. De verhalen zijn echter gebleven. Knopfler heeft altijd een fascinatie gehad voor herkomst, afkomst en de vaart der volkeren, wat terugkomt in vertellingen als Sailing to Philadelpia of een twaalf minuten durende topuitvoering van Dire Straits-nummer Telegraph Road, waarmee hij zijn reguliere set afsluit. Liefdesverhalen vertelt hij ook, in de vorm van Romeo and Juliette, eveneens een nummer van de band waar hij beroemd mee werd. Om alle gespeelde Dire Straitshits genoemd te hebben: hij speelt ook Sultans of Swing, in klassieke rockopstelling met twee gitaren, bas en drums.

De rest van zijn optreden wordt hij namelijk bijgestaan door vanuit rockperspectief iets minder conventionele instrumenten: een contrabas, een viool en zelfs (dwars)fluiten. Knopfler heeft zeven man meegebracht, waaronder oud-Dire Straitstoetsenist Guy Fletcher en percussionist Danny Cummings, die in de laatste jaren van het bestaan de drums bij die band beroerde. Op het podium heerst echter vooral rust. In het bijna schemerdonker, zonder enig lichtspektakel, staat de band de setlijst af te werken terwijl het publiek bij vlagen bijna ademloos luistert – om na ieder nummer met een daverend applaus antwoord te geven.

Lees hier verder

Jack Johnson
Geplaatst door: Saskia@HMH  24-06-2010 at 11:21:04 


Concertverslag Jack Johnson, 21 juni 2010
Bron: Pierre Oitman, www.muziek.nl

Op de avond van het begin van de astronomische zomer, staat Jack Johnson in een uitverkochte Heineken Music Hall. De uit Hawaï afkomstige zanger bracht onlangs zijn vijfde album To The Sea uit, waarop hij zijn imago als filantroop verder vorm geeft middels voor hem typische semiakoestische gitaarpopliedjes. Datgene wat de sympathieke zanger typeert is tevens zijn zwakke punt: zijn vermogen om relaxte popliedjes te schrijven.

Het ligt nog niet eens zozeer aan de liedjes van Jack Johnson. De spaarzame instrumentatie is nauwelijks een creatieve overweging, als wel een logisch gevolg van het genre; een grijs midden tussen folk, surfmuziek en kampvuurliedjes. Johnson is in staat om pakkende refreintjes te schrijven. Dat laat hij in de Heineken Music Hall maar weer eens horen op prima liedjes als Sitting, Waiting, Wishing, Good People en de concertopener You And Your Heart, tevens de eerste single van To The Sea.


Jack Johnson pakt muzikaal niet uit. Op zijn platen doet hij dat zelden; de refreintjes zijn niet geschikt om in een arena mee te zingen en dat is prima. Hij houdt vrijwel uitsluitend vast aan een minimale standaardinstrumentatie en ook dat is prima. Het lukt Johnson daarentegen nauwelijks om hiermee enige variatie teweeg te brengen. Live lukt het de zanger nog minder. Er wordt prima gemusiceerd, maar het is oppervlakkig, mat en hij overtuigt enkel zijn grootste fans – overwegend jonge meiden die in katzwijm vallen bij het beeld van de aantrekkelijke surfhunk met gitaar.


Wat Jack Johnson sterk maakt is zijn lijzige zangstem, die live niet van een plaatopname te onderscheiden is. Zijn vriendelijke karakter en goede kop bezorgen hem echter niet de uitstraling die op zo'n groot podium gewenst is. Waar een John Mayer met zijn karakteristieke oogopslag enkel een zwoele blik de zaal in hoeft te werpen om door het publiek geadoreerd te worden, moet Jack Johnson toch echt meer zeilen bijzetten. Als surfer maakt Johnson al zelden gebruik van zeilen en tijdens een concert evenmin. Hij vertrouwt teveel op de kwaliteit van zijn liedjes en de onavontuurlijke uitvoeringen daarvan.

Lees hier verder...

Crowded House
Geplaatst door: Saskia@HMH  21-06-2010 at 11:41:05 


Concertverlsag Crowded House, 20 juni 2010
Bron: Bart Nijman, www.muziek.nl

Het is flauw om te zeggen dat Crowded House de zoveelste 'oudemannenband' is waarvan (een deel van) de leden hun gitaarkoffers en microfoons weer uit het stof gevist hebben voor een nieuw rondje rond de wereld. Voor het geld, om uit de vergetelheid te raken of uit pure verveling: de 21e eeuw wordt gekenmerkt door tig wederopstandingen van oude acts, van Pixies en Faith No More tot B52's en zelfs de New Kids on the Block. In 2007 maakte Crowded House-voorman Neil Finn bekend dat zijn band ook aan dat rijtje toegevoegd kan worden. Begin deze maand verscheen nieuw album Intriguer van de legendarische Australische band, op zondagavond speelt het gezelschap in de Heineken Music Hall.

Op voorhand zijn de verwachtingen voor de zekerheid niet al te hoog. Crowded House is dankzij nog altijd veelgedraaide hits als Weather With You, Chocolate Cake, Don't Dream It's Over en Something So Strong weliswaar nooit vergeten, met een reünie is het toch altijd een beetje afwachten. Het kost de Australiërs (hoewel, Australiërs? Bassist Nick Seymour is inderdaad een Australiër, maar zanger Neil Finn is een Nieuw-Zeelander en gitarist/toetsenist Mark Hart een Amerikaan, evenals drummer Matt Sherrod (ex-Beck), die de overleden Paul Hester vervangt) echter maar ongeveer drie nummers om te overtuigen: Na I Feel Posessed en nieuwe single Saturday Sun spelen ze een wervelende, langgerekte versie van Private Universe die aantoont dat het niet om geld of vernieuwing van de roem te doen is. Deze band heeft er gewoon weer heel erg veel zin in, ondanks dat de aanleiding voor Neil Finn om zijn band nieuw leven in te blazen werd gegeven door de zelfmoord van Paul Hester in 2005.

Wat de show zoveel schwung geeft, is het feit dat de band duidelijk niet aan een strikt script (of een voorgeprogrammerde setlist) vasthoudt. Of, om met een bijzonder vrolijke Neil Finn te spreken: "Anything could happen. Isn't that a great feeling?" Die woorden vormen de inleiding voor vele praatjes tegen en met het publiek, dat regelmatig moeite heeft om bij het zitconcert ook daadwerkelijk te blijven zitten. "There's another song coming. That's a good thing, at a concert", grijnst Finn als hij weer een heel verhaal heeft afgestoken. Het is de zaal om het even, de theaterachtige huiskamersfeer die Crowded House vakkundig creëert laat ruimte voor welke invulling de band ook maar kiest. Fall at Your Feet wordt ondertussen mooi meegezongen door het gros der aanwezigen in de uitverkochte HMH, wat weer beloond wordt door de band met een liedje over Amsterdam.

Dat ze vanavond overal mee weg komen, wordt een paar nummers later bewezen als er eerst een melig liedje over het feit dat zowel Nederland als België een nieuwe premier zoeken wordt gezongen (We Need a Prime Minister) voordat Finn vindt dat Mark Hart 'te competetitief' is en twee kinderen op het podium uitnodigt om tegen hem te hardlopen. Na de – uiteraard door de kinderen gewonnen – wedstrijd mogen de jochies op het podium blijven voor Four Seasons in One Day, waarbij de brutaalste van de twee een stukje meedoet op piano en zelfs bij het verlaten van het podium naar het publiek applaudiseert als een voetballer die een publiekswissel krijgt. De zaal smult er uiteraard van en ook Finn refereert nog regelmatig aan het jochie tijdens de rest van het optreden.

Lees hier verder...