Jaarlijstjes
Geplaatst door: Jan Douwe Kroeske  28-12-2010 at 09:36:02 

Vorig jaar plaatste ik op deze plek en op dit moment mijn jaarlijstje; tegelijkertijd mocht ik ook een jaarlijstje inleveren als 1 van de 60 meest kritische muziekjournalisten van Nederland voor Oor. En mijn lijstje ging ook nog 'ns mee voor KinkFM, Revu en hij werd voorgelezen op 3FM. Dit jaar ben ik er mee gekapt. Ik word namelijk een beetje kriegel van al die jaarlijstjes, van al dat terugkijken. Helemaal toen ik de discussie over de nummer 1 in de top 2000 van Radio 2 moest volgen bij de Publieke Radio, hoe het toch kwam dat "Bohemian Rhapsody" het had moeten afleggen tegen "Hotel California". Wat een non-discussie op de nieuws- en actualiteitenzender!

Ik vermoed dat het allemaal past in het kruislings marketingbeleid van de omroepen: ongegeneerd en kritiekloos wordt er doorverwezen naar elkaars wonderschone programma's. Of het nou ergens over gaat of niet, zolang het maar luisteraars en kijkers oplevert! En laten we nou eerlijk zijn, die hele top 2000 van Radio 2 gaat natuurlijk nergens over, al jarenlang niet meer, want hij zit al sinds mensenheugenis op slot: al jarenlang dezelfde, typische, flauwe Radio 2-plaatjes, waar Pearl Jam, AC/DC, Jeff Buckley en Soundgarden gewoon keihard genegeerd worden. Gelukkig maar! Het zou mijn beeld van de alternatievelingen in zo'n overzichtslijst ernstig vervormen......

Heeft u zich wel eens afgevraagd waarom we eigenlijk met die eindejaarslijstjes zitten opgescheept? Ik denk niet dat het in de eerste plaats te maken heeft met programmamakers die het jaar in een overzicht willen gieten. Volgens mij zit 't 'm vooral in het simpele feit dat er na november geen nieuwe platen meer verschijnen en dat er nog nauwelijks grote concerten zijn. Muzikanten gaan vanaf 5 december rustig op de bank zitten en komen daar niet eerder vanaf dan in de tweede week januari van het nieuwe jaar, de periode tussen Sinterklaas en Noorderslag dus. In mijn wereldje voel je je pas in Groningen, waar sinds 25 jaar Noorderslag (en sinds een jaar of 15 Eurosonic) plaatsvindt, bevrijd van het voorgaande jaar. Daar ontmoet je alle collega's, zie je nieuwe bandjes en krijg je stapels met demo's. Daar, in Groningen, gaat tussen 10 en 15 januari de kachel weer aan. En daar fikt ie meteen op de hoogste stand.
In een dodelijk hoog tempo spelen daar gedurende 4 dagen op alle plekken in de stad bandjes, die van heinde en ver komen.

Log in om verder te lezen!

Schreeuw om Redelijkheid
Geplaatst door: Jan Douwe Kroeske  01-12-2010 at 12:36:03 


Politiek en Kunst hebben niet zo gek veel met elkaar gemeen. Als ik in mijn wereld, die van de muziek en de cultuur, collega's om me heen zie reageren op de "rationele" beslissingen van de Haagse Politiek om 'ns flink te korten op de kunst en tegelijkertijd een Btw-verhoging in te voeren, krijg ik te maken met een gevoel van trots en tegelijkertijd meelij. Laat ik het uitleggen: Muzikanten weten veel beter hoe je mensen gelukkig kunt krijgen dan politici, namelijk door beleving. Beleving is het meest ultieme resultaat van een goed optreden, een mooi kunstwerk of een goede festivalsfeer. Politici kunnen niet scoren op beleving, tenzij je beleving op gelijke hoogte schuift met dat gevoel in de onderbuik.

Vanuit die onderbuik worden momenteel heel veel Haagse beslissingen genomen, in de hoop dat het economische karretje uit de modder kan worden getrokken. Ik denk dat men 1 heel belangrijk feit over het hoofd ziet bij die "verantwoorde maatregelen": er zullen veel slachtoffers vallen. Slachtoffers van alle gezindten...Want zoals Vincent Bijlo dat zo mooi zei tijdens zijn "Schreeuw-Om-Cultuur"-speech in Utrecht: "Kunst is geen linkse hobby, er zijn minstens zoveel CDA-ers en VVD-ers die graag een avondje (betaalbaar) uitgaan". En ik vermoed dat er toch ook PVV-stemmers zijn die wel 'ns een joet uit de portemonnee trekken voor een optreden van The Prodigy of Go Back To The Zoo....

Vincent Bijlo schoot dus in de roos tijdens zijn speech. Freek de Jonge herhaalde die kreet nog eens tijdens het avondje Heineken Music Hall van maandag 22 november. Van die eensgezindheid word je heel trots, 't Is toch maar mooi dat meer dan honderdduizend mensen hun proteststem lieten horen. Een extreem bewijs van cultureel engagement. Mijn meelij-gevoel komt voort uit het feit dat er überhaupt gereageerd wordt op de platte maatregelen uit Den Haag. De Kunstkorting lijkt een voldongen feit. Alle reacties lijken te laat...Omdat de regering met zijn beleid wil laten merken dat ze een route wil bewandelen waar geen plek is voor "de linkse hobby" wordt er niet geluisterd. Naar niemand! Reageren van de kant van de gewone kunstenaar heeft dus geen zin. De maatregel wordt er doorheen geslagen, op de meest ondemocratische manier die je je kunt voorstellen. En hoe mooi sommige reacties ook zijn, het voelt als verspilde energie. Vandaar mijn meelij-gevoel ....

Log in om verder te lezen...

Uit ruzies en slechte relaties ontstaan vaak de beste songs...
Geplaatst door: Jan Douwe Kroeske  01-11-2010 at 10:55:04 

Moeten we ons druk maken over de literarie ontboezemingen van Stones-gitarist Keith Richards in zijn boek "Keith's Life? Nee natuurlijk niet, maar het blijft altijd heel aardig om vanuit de mond of pen van een ster sappige details te horen die de kraakjes en breukjes in het bestaan van zijn leven, en vooral dat van de Rolling Stones, zo openlijk bevestigen.

Hoewel de recensies over het boek laaiend enthousiast zijn, valt iedereen natuurlijk toch een beetje stil bij de openlijke aantijgingen van de kant van Keith richting z'n partner Mick Jagger. Keith noemt Mick overigens voortdurend "the Queen". Hoewel de verhalen altijd anders waren wordt in het boek van de Stones-gitarist wel heel erg duidelijk hoe ver de twee eigenlijk van elkaar verwijderd zijn. Keith en Mick stonden altijd al een beetje op afstand van elkaar, Keith met zijn uiterlijk van een straatschoffie en Mick met z'n imago van de slimme zakendude, maar nu een en ander zwart op wit staat lijken de 2 heren op straatlengtes van elkaar verwijderd te zijn. De schijver Keith Richards doet in zijn boek niets anders dan Queen Jagger voortdurend afzeiken. Als lezer voel je de constante aanwezigheid van de grimlachende gitarist, die, zo lijkt het, uitgebreid de tijd heeft genomen om nu eens goed afstand te nemen van z'n maatje.

In Engeland, home of the Stones, zwelt de ophef rondom dit boek aan tot grootse hoogten. Niet alleen in de schrijvende pers is "Keith's Life" een hit, ook op radio en televisie wordt het boek besproken en verbaast men zich over de soms genante openheid van Keith.
In "9 O'clock News" (BBC) was het boek reden tot subheadliner en de keurige krant The Guardian besteedde ruimschoots aandacht aan het boek. Roddelbladen en soortgelijke tv-programma's smullen, de recensente van The Guardian denkt er iets anders over: ze ergert zich aan het feit dat Keith vrouwen voortdurend chick, doll of bitch noemt, ze heeft grote moeite met de openlijke steunbetuiging van de Stones-gitarist aan Tony Blair inzake het Britse Irak-beleid. En ze vindt de steken onderwater aan het adres van Mick Jagger ronduit infantiel, met als dieptepunt de Keith-bewering dat de zanger met de grote lippen een klein piemeltje zou hebben.....Haar eindconclusie luidt dat Richards misschien toch beter z'n vuile was binnen had gehouden, nu blijft het beeld voor haar bestaan dat "Keith's Life" het werk is van een rancuneus, seksistisch kind, dat denkt dat zijn onstilbare lust naar drank en drugs hem tot een vrijbuiter heeft gemaakt, die boven alle kritiek verheven is....

Log in om verder te lezen...

Een muzikale droom
Geplaatst door: Jan Douwe Kroeske  14-10-2010 at 12:02:03 



Een muzikale droom
Door: Marjan Raven

Vroeger, als 11-jarige, had ik een droom. Een hele grote droom: ik wilde Steve Lukather worden. Steve was mijn held, met zijn woeste haardos en zijn scheurende gitaarsolo's.

11 Jaar oud, en ik mocht naar een concert van Toto. Dolgelukkig was ik! En daar, dáár werd Steve mijn held. Hij bespeelde het publiek, deed magische dingen met zijn gitaar. En daar besloot ik dat ik Steve Lukather wilde worden. Wilde zijn solo's nadoen, grote zalen platspelen. Als klein meisje mag je grote dromen hebben, toch?

Eén probleem: Steve is een man, en ik niet. Die vlieger ging dus niet op en mijn meisjesdroom viel snel in duigen. En op gitaarles ging ik ook al niet. Keyboardles, dat werd het. Apetrots was ik, want zoveel mensen hadden er toen nog geen keyboard. De krant kwam langs op de muziekschool, foto's maken van mij spelend op mijn keyboard. Het was bijna eng, wat voor prachtige geluiden ik uit het apparaat kon toveren. En ik was om. Hier werd ik dan wel geen Steve Lukather mee, maar een deuntje van de Rolling Stones kunnen spelen, dat was de muzikale hemel! De gitaar en Steve werden uit mijn dromen verbannen.

Jaren later werd het keyboard omgeruild voor een piano. En leerde ik de blues spelen. En klassieke stukken. Nee, Wibi zou ik hiermee nooit naar de troon steken, maar wat zou het. Ik speelde het maar mooi wel!

Tot ik ging verhuizen en er voor de piano geen plaats meer was. Jarenlang raakte ik geen instrument meer aan. Wel zag ik ze op het podium staan: bij Clapton, Snow Patrol, en ja bij Toto ook. Toch ging ik niet opnieuw dromen. Maar toen zat ik 3 week geleden in het plaatselijk cultureel centrum. En ineens, ergens ver weg, hoorde ik iemand spelen: de solo van mijn Steve uit Rosanna. En na 20 jaar begon ik weer te dromen. Inmiddels staat er een akoestisch gitaartje in mijn huis. De droom dat ik ooit Steve ga worden, nee die heb ik niet meer. Als ik ooit maar eens die solo kan spelen, met mijzelf als publiek....!