Een muzikale droom
Geplaatst door: Erica  14-10-2010 at 12:02:03 


Een muzikale droom
Door: Marjan Raven

Vroeger, als 11-jarige, had ik een droom. Een hele grote droom: ik wilde Steve Lukather worden. Steve was mijn held, met zijn woeste haardos en zijn scheurende gitaarsolo's.

11 Jaar oud, en ik mocht naar een concert van Toto. Dolgelukkig was ik! En daar, dáár werd Steve mijn held. Hij bespeelde het publiek, deed magische dingen met zijn gitaar. En daar besloot ik dat ik Steve Lukather wilde worden. Wilde zijn solo's nadoen, grote zalen platspelen. Als klein meisje mag je grote dromen hebben, toch?

Eén probleem: Steve is een man, en ik niet. Die vlieger ging dus niet op en mijn meisjesdroom viel snel in duigen. En op gitaarles ging ik ook al niet. Keyboardles, dat werd het. Apetrots was ik, want zoveel mensen hadden er toen nog geen keyboard. De krant kwam langs op de muziekschool, foto's maken van mij spelend op mijn keyboard. Het was bijna eng, wat voor prachtige geluiden ik uit het apparaat kon toveren. En ik was om. Hier werd ik dan wel geen Steve Lukather mee, maar een deuntje van de Rolling Stones kunnen spelen, dat was de muzikale hemel! De gitaar en Steve werden uit mijn dromen verbannen.

Jaren later werd het keyboard omgeruild voor een piano. En leerde ik de blues spelen. En klassieke stukken. Nee, Wibi zou ik hiermee nooit naar de troon steken, maar wat zou het. Ik speelde het maar mooi wel!

Tot ik ging verhuizen en er voor de piano geen plaats meer was. Jarenlang raakte ik geen instrument meer aan. Wel zag ik ze op het podium staan: bij Clapton, Snow Patrol, en ja bij Toto ook. Toch ging ik niet opnieuw dromen. Maar toen zat ik 3 week geleden in het plaatselijk cultureel centrum. En ineens, ergens ver weg, hoorde ik iemand spelen: de solo van mijn Steve uit Rosanna. En na 20 jaar begon ik weer te dromen. Inmiddels staat er een akoestisch gitaartje in mijn huis. De droom dat ik ooit Steve ga worden, nee die heb ik niet meer. Als ik ooit maar eens die solo kan spelen, met mijzelf als publiek....!