Concerten: de voor-, tussen- en napret (en dip)!
Geplaatst door: Erica  13-10-2010 at 16:15:00 
Geschreven door: Chantal de Reijke

Het begint al bij het kopen van kaartjes: de concertkriebels. Eerst de stress van de voorverkoop; kan ik nog wel kaartjes krijgen? Ben ik op tijd? De zenuwen als ik de hele tijd de webpagina ververs, de explosie van stress als de internetpagina het ineens niet meer doet wegens overbelasting.

En als ik er pas later achter kom dat de artiest in de buurt optreed en de voorverkoop al is begonnen, knijp ik hem helemaal. Wanneer ik de kaartjes heb kunnen krijgen, ben ik de hele dag opvallend vrolijk. De volgende dag is dat echter alweer over, life goes on after all.
Tot de kaartjes binnenkomen... Ik doe niet aan geprinte kaartjes, nee, gewoon die roze/blauwe papiertjes. Betaal je wel meer voor, maar het voelt veel authentieker, en is een veel leuker souvenir dan zo'n printje die je thuis uit de printer laat komen. Tijd verstrijkt, soms een maand, soms een half jaar, afhankelijk van het tijdstip van de voorverkoop natuurlijk.

Ongeveer een week voor het concert beginnen de kriebels weer. De desbetreffende artiest en cd verlaten mijn CD-speler niet meer en mijn kledingkast wordt doorgespit op zoek naar een passende outfit. Indien niet aanwezig, wordt ervoor geshopt. Dan twee avonden van tevoren nog even snel voor het slapen gaan de outfit in zijn geheel aan trekken, gewoon, voor het gevoel.

En dan is het zover: het concert. Vooraf eerst even kijken of er ergens merchandise wordt verkocht, na het concert loop je het risico dat alles heel snel uitverkoopt. En dan naar voren toe!
Voor mij bestaat er niets mooiers op de wereld dan het gaan naar het concert van een band of artiest. Voor mij geen elektronische muziek hoor, gewoon, echte instrumenten. Het wegdreunen op de bas en het drumstel, keihard meezingen met de bekendste (en onbekendere) liedjes, dansen, springen, juichen, klappen, mensen ontmoeten... Ik doe niets liever.

Over het algemeen (maar lang niet altijd!) begint het met een slecht voorprogramma om het publiek eraan te herinneren dat ze net zo goed wat later hadden kunnen komen. Dan begint het echte werk. Tenminste, na een kwartiertje ombouwen... Sommige artiesten beginnen meteen met hun grootste hit. Als je bang bent dat het publiek niet op gang komt, oké, goede beslissing. Echter, een setlist met als hoogtepunt (vaak als toegift) het bekendste liedje, is vaak een groter succes. Samen met de band toewerken naar het hoogtepunt van de avond, en dan heel hard meezingen natuurlijk. De band verdwijnt zogenaamd van het podium af, om niet meer terug te keren. Maar, zolang de zaallichten niet aangaan, is de pret nog lang niet afgelopen.
Ik weet niet of ik het als zelfbevlekking of bevestiging van de band of artiest moet zien, maar tegenwoordig gaat bijna iedereen uit van een toegift, en natuurlijk blijven we net zo lang roepen tot de artiest terug komt. Dan volgen er nog een, twee, drie liedjes, waarna het publiek zowel als de personen op het podium helemaal losgaan, en dan is het concert afgelopen. Maar de pret nog lang niet! Soms worden er handtekeningen na afloop uitgedeeld, is er gelegenheid voor foto's, soms ook niet. Dringen naar de uitgang, en dan op naar huis.

In de trein terug kan ik het niet laten om mijn gemaakte foto's en filmpjes terug te kijken. Geniale foto's, mislukte foto's, mooie, ontroerende, grappige foto's. En de filmpjes, meestal van mijn favoriete nummers. Bij thuiskomst verspreid ik meteen minstens 1 foto via Twitter, de volgende dag komt alles op Hyves, Facebook, alles wat je maar kan verzinnen. En de CD blijft lekker in mijn speler zitten.

Maar dan... Een dag of twee na het concert slaat de kater bij mij toe. Niet letterlijk kater, maar meer, hoe zal ik het zeggen, een dip. Een after-concertdip. Ik krijg heimwee naar de avond, de sfeer, de band, de muziek, de mensen die ik waarschijnlijk nooit meer zie... En dat komt hard aan. Tot ik weer kaartjes kan bestellen en het hele proces weer van voren af aan begint...

Door: Chantal de Reijke