Hetzelfde applaus in de HMH?
Geplaatst door: Saskia  20-07-2010 at 10:55:00 
Afgelopen week las ik in verschillende kranten en muziekbladen verschillende verhalen over 2 bands die samen 1 vriendschap delen: Het zwaar bewierookte Elbow helpt het ondergewaardeerde I Am Kloot in de studio. Resultaat: het beste album van I Am Kloot tot nu toe. En de vriendschap is niet kapot, sterker: die is door de samenwerking tussen Elbow-zanger Guy Garvey en zijn Kloot-compaan Johnny Bramwell alleen maar verdiept. Het kan dus toch nog anno 2010, ontdaan van welke geldzucht,roem of afgunst dan ook, samen een mooi product maken. Misschien komt het omdat ik bevooroordeeld ben over I Am Kloot: het werd wel tijd dat er iemand opstond om dit stel getalenteerde Noord-Engelsen een duwtje in de goeie richting te geven. Als Kloot-volger hoopte ik iedere keer dat het goed kwam met deze band, maar het gebeurde maar niet. Waarom? Misschien is I Am Kloot wel te gewoontjes, niet in hun muziek, maar wel in hun gedragingen. Dat lees je ook wel terug in alle verhalen over de totstandkoming van het nieuwe album "Sky at Night". Zanger Johnny Bramwell is niet opgetogen blij met zijn nieuwe album, hij is evenmin gedesillusioneerd door de teruglopende plaatverkopen in het algemeen en ook niet de gladgepolijste verkoper van zijn product. Hij is wie die is: een eenvoudige, wat sombere liedjesschrijver die toevallig een helpende hand heeft gekregen in de studio van z'n grootste fan, Elbow-zanger Guy Garvey.....En dat nu is ineens een belangrijke trekker voor de nieuwe plaat. De winnaar van een fameuze Engelse prijs (Mercury Prize 2008) stopt z'n energie in mooie liedjes, betrokken muzikanten en, zoals ik al eerder aangaf, eeuwige vriendschap.

Ik mocht al een keer of vier met I Am Kloot een 2 meter-sessie opnemen. Vanaf 2001 kwamen ze iedere keer trouw opdagen. De meest memorabele van de vier ontmoetingen blijft de eerste keer. 2 Meter Sessies zat toen in een voormalig sigarengebouw achter de Amsterdamse Wallen en zond uit bij KinkFM. In het opslaghok in de kelder was een professorische studio gebouwd, met er naast een nog professorischer bandjesruimte, type fietsenhok. Gelukkig rekenden we in die tijd ons rijk met de superinventieve technicus Misha, die zelfs in een fietsenhok goed geluid kon bakken. In die situatie stapten de jongens van I Am Kloot de studio binnen, met zanger Johnny Bramwell voorop. Ze zagen de lol wel in van een naar sigaren stinkende uitzendruimte en begonnen al giechelend aan hun live-set. Met z'n allen waren we even vergeten dat Bramwell op een meter afstand van een ouderwetse airco stond, die ijzige kou afgaf. Halverwege het eerste nummer barstte Johnny in een niesbui uit, die hem de vier volgende nummers bleef achtervolgen. Het giechelen ging over in hardop lachen en half-zingend, half-lachend en ingehouden niezend werkte de I Am Kloot-zanger zich door de nummers heen. Na afloop van de live-uitzending vroeg de bandmanager om een kopie van de uitzending, want "Leuk voor later". Elke volgende ontmoeting informeerde Bramwell standaard naar onze studio en de airco....Ik heb 'm kunnen geruststellen, want we zijn al weer hoog en breed uit het fietsenhok...

Log in om verder te lezen...