We zien elkaar in de finale van het WK: Holland-Nieuw Zeeland!
Geplaatst door: Erica  21-06-2010 at 19:36:04 
In mei 1987 nam ik de eerste 2 Meter Sessie op met de Nieuw-Zeelandse band Crowded House. De band was toen net begonnen, deed voor het eerst promotie voor een single die er net lag ("Don't dream it's over") en wij ontdekten de schoonheid van "liedjes in het klein", een term die een paar jaar later door de Engelsen en Amerikanen zo treffend "Unplugged" werd genoemd. Hoewel onze ontdekkingsreis daarmee niet in 1 keer was geslaagd, was dat ene moment met Crowded House wel heel bijzonder: het liedje werd een wereldwijde hit, zanger/gitarist/songschrijver Neil Finn refereerde vaak aan die kale uitvoering van de hit, het 2 Meter-publiek vond de uitvoering heel bijzonder en wij van het 2 Meter-team hadden in één keer een prachtig concept te pakken. Een concept dat tot aan de dag van vandaag nog altijd staat als een huis.

Afgelopen week namen we met Crowded House weer een 2 Meter Sessie op. Sessie nummer 1450 om precies te zijn. Ruim 23 jaar na de eerste ontmoeting. Tussen toen en nu is de familie Finn (Neil, Liam, Tim) met enige regelmaat teruggeweest in de studio. En naar het schijnt blijft dat nog wel even zo, want Crowded House en Nederland voelt als vier handen op één buik. Wij Hollanders hebben het wel met de Nieuw-Zeelanders. En niet alleen omdat wij van Oud-Zeeland zijn en zij van Nieuw-Zeeland. Neil Finn heeft zijn liefde voor ons land meerdere malen uitgeroepen en hij durfde het op het nieuwe album zelfs aan om een liedje aan onze hoofdstad te wagen. En daar zijn wij dan weer trots op!

Het optreden van afgelopen weekend was trouwens redelijk uniek. Maar eerlijk gezegd was dat om heel andere redenen dan de kwaliteit van de liedjes. Die was meer dan goed, maar wat het optreden zo bijzonder maakte was de manier waarop de groep twee uur lang met publiek en zichzelf speelde. De vijf Crowded House-mannen waren zichtbaar blij met de uitverkochte zaal, maar ze waren vooral zo uitgelaten omdat hun nationale voetbalelftal die middag een punt in de wacht had gesleept op het WK Voetbal. Tegen het stinkendrijke en zwaarprofessionele Italië had het elftal van Nieuw-Zeeland heroïsch gelijkgespeeld. Eerder op de middag hadden Neil Finn en bassist Nick Seymour me al toegefluisterd dat het natuurlijk onmogelijk was om te dromen van 1 of 2 punten, maar als het dan toch zou gebeuren dan zou Amsterdam de blijheid van de Nieuw-Zeelanders gaan voelen.

Meteen al bij de start van het optreden zag ik...

Log in en lees verder